Tussen rivier, kust en Segària
Wie El Verger binnenrijdt over de vlakten van de Marina Alta, ziet niet meteen een ruig natuurgebied of een spectaculair berglandschap. Toch ligt het dorp in een bijzonder afwisselende omgeving. El Verger bevindt zich op een plek waar verschillende landschappen dicht bij elkaar komen: de landbouwgronden van de kustvlakte, het stroomgebied van de rivier Girona, de zandstranden en duinen van Les Deveses en de rotsachtige Serra de Segària. Iets verder liggen bovendien het natuurpark Marjal de Pego-Oliva en de Montgó. Daardoor kan binnen een klein gebied worden gewandeld langs rietkragen, citrusboomgaarden, oude irrigatiekanalen, kustduinen en mediterrane berghellingen. Voor wandelaars, fietsers, vogelliefhebbers en mensen die graag buiten zijn, vormt deze afwisseling een van de grootste kwaliteiten van El Verger.
De natuur rond El Verger is geen losstaand decor, maar maakt deel uit van het dagelijkse leven. Water, wind, landbouw en zee hebben het landschap eeuwenlang gevormd en doen dat nog steeds. De rivier en irrigatiekanalen brachten vruchtbaarheid, maar maakten de lage vlakte ook gevoelig voor overstromingen. De zee zorgde voor visserij, handel en recreatie, terwijl stormen en kusterosie het strand voortdurend veranderden. Op de hellingen van de Segària groeien planten die zich hebben aangepast aan droogte, rotsen en zomerhitte. In de lager gelegen gebieden bepalen akkers, boomgaarden en waterlopen het beeld. Juist doordat natuur en menselijk gebruik zo lang met elkaar verweven zijn, voelt de omgeving niet als een aangelegd recreatiegebied. Het is een levend landschap waarin wonen, landbouw, wandelen en natuurbehoud voortdurend naast elkaar bestaan.
Voor Nederlanders en Belgen die nadenken over wonen in Alicante of verhuizen naar de Marina Alta is die nabijheid van natuur vaak een belangrijke reden om El Verger te bekijken. Vanuit de dorpskern kan binnen korte tijd naar het strand worden gefietst, terwijl aan de andere kant van het dorp routes richting de Segària en de rivier beginnen. Voor een wandeling door een beschermd moerasgebied of een langere tocht door de bergen is evenmin een lange autorit nodig. Dat maakt El Verger anders dan plaatsen waar natuur alleen tijdens een dagtocht bereikbaar is. Buiten zijn kan hier onderdeel worden van het gewone ritme, van een korte wandeling na het eten tot een vroege fietstocht tussen de boomgaarden.
Girona vormt het lage landschap
De rivier Girona is een van de belangrijkste natuurlijke elementen in de omgeving. El Verger ligt in het lage deel van het stroomgebied, kort voordat de rivier via Els Poblets naar de Middellandse Zee loopt. De Girona ontspringt in het bergachtige achterland van de Marina Alta en stroomt vervolgens door onder meer de Vall de Laguar, Orba, Beniarbeig en de vlakke kustzone. In de omgeving van El Verger is het karakter van de rivier heel anders dan in de smalle bergdalen stroomopwaarts. Hier loopt het water door een open landschap van landbouwgrond, wegen, woongebieden en lage begroeiing. De rivier vormt daardoor een natuurlijke verbinding tussen het ruige binnenland, de dorpen van de Baix Girona en de kust.
Langs delen van de rivier groeien riet, grassen, struiken en andere planten die profiteren van de vochtigere bodem. Deze groene stroken wijken duidelijk af van de drogere akkers en rotsachtige berghellingen in de omgeving. Ze bieden beschutting en voedsel aan insecten, kleine zoogdieren, amfibieën en vogels. Reigers, kwikstaarten en verschillende kleine zangvogels kunnen langs de rivier worden waargenomen, maar de soorten en aantallen verschillen sterk per seizoen, waterstand en locatie. De Girona is geen groot permanent stromend water zoals veel rivieren in Noord-Europa. Tijdens droge perioden kan de hoeveelheid zichtbaar water beperkt zijn, terwijl langdurige of hevige regen het peil in korte tijd sterk kan laten stijgen.
Dat wisselende karakter hoort bij mediterrane rivieren. Gedurende een groot deel van het jaar oogt de rivier rustig, maar na intensieve regenval in het achterland kan veel water tegelijk naar de kustvlakte stromen. Bewoners van El Verger en omliggende gemeenten hebben door de geschiedenis heen regelmatig met overstromingen te maken gehad. Wie langs de Girona wandelt of fietst, doet er daarom goed aan rekening te houden met weerswaarschuwingen. Bij hevige regen, naderend noodweer of afzettingen van politie en gemeente moeten rivieroevers, lage doorgangen en onderdoorgangen worden vermeden. Op rustige dagen laat de rivier juist goed zien hoe water, landbouw en bewoning in de Marina Alta met elkaar verbonden zijn.
Een toegankelijke manier om dit landschap te verkennen is de Via Segura del Baix Girona. Deze bewegwijzerde route loopt van Beniarbeig via Ondara en El Verger naar Els Poblets. Het traject is ongeveer 4,5 kilometer lang, heeft weinig hoogteverschil en kan te voet of per fiets worden afgelegd. Onderweg komen de rivier, landbouwgebieden, dorpsranden en de verbinding met de groene fiets- en wandelroute richting Dénia samen. De route is niet bedoeld als zware natuurwandeling, maar als een rustige kennismaking met het lage Gironadal. Daardoor is zij ook geschikt voor mensen die vooral willen wandelen zonder steile beklimmingen of technisch moeilijke paden.
Les Deveses en de duinen
Hoewel El Verger zelf niet rechtstreeks aan zee ligt, bevindt het strand van Les Deveses zich op slechts enkele kilometers van de dorpskern. Het strand behoort bestuurlijk tot Dénia, maar vormt voor bewoners van El Verger de meest vanzelfsprekende toegang tot de Middellandse Zee. Les Deveses ligt aan het noordelijke uiteinde van de lange kuststrook van Les Marines en staat bekend om het lichte zand, de open ruimte en de vaak gunstige wind. Daardoor komen hier niet alleen zwemmers en wandelaars, maar ook windsurfers, kitesurfers en beoefenaars van wingfoil. Buiten juli en augustus is het strand doorgaans rustig en kan er kilometerslang langs de kust worden gewandeld.
De natuurwaarde van Les Deveses zit niet alleen in het strand en de zee, maar vooral ook in de overgang tussen zand, duinen en het achterliggende land. Duinen zijn natuurlijke barrières die zand vasthouden en de kust helpen beschermen tegen stormen en erosie. Op verschillende delen van Les Deveses worden beschadigde duinen hersteld. Daarbij worden biologisch afbreekbare zandvangers geplaatst, die op rieten hekjes lijken en rondwaaiend zand opvangen. Zodra zich voldoende zand heeft verzameld, kunnen aangeplante duingrassen en andere kustplanten wortel schieten. Zo ontstaat langzaam een nieuwe duinenrij die niet alleen landschappelijk mooi is, maar ook de weerbaarheid van het strand vergroot.
In de duinen groeien planten die bestand zijn tegen zout, wind, felle zon en een bodem waarin nauwelijks voedingsstoffen aanwezig zijn. Helmachtige grassen, zeedistels en andere lage kustplanten houden met hun wortels het zand bij elkaar. Ze lijken misschien minder indrukwekkend dan hoge bomen of kleurrijke bloemenvelden, maar zijn essentieel voor het voortbestaan van de duinen. Wie door deze begroeiing loopt of er fietsen, handdoeken en parasols neerlegt, kan in korte tijd schade veroorzaken die jaren nodig heeft om te herstellen. Daarom horen bezoekers de houten loopvlonders en aangegeven toegangen te gebruiken en niet over afgezette duinen te lopen.
De duinen zijn bovendien een broed- en rustgebied voor de strandplevier, in het Valenciaans vaak corriol camanegre genoemd. Deze kleine kustvogel maakt zijn nest rechtstreeks op het zand en is daardoor bijzonder kwetsbaar voor wandelaars, loslopende honden, voertuigen en mechanische strandreiniging. De belangrijkste broedperiode loopt gewoonlijk van begin maart tot begin juli. Tijdens deze maanden worden kwetsbare delen van de duinen extra afgezet en gemarkeerd. Ook buiten het broedseizoen blijft voorzichtigheid nodig, omdat vogels de duinen gebruiken om te rusten en voedsel te zoeken.
Op het strand kan vooral in het najaar en de winter bruin zeegras aanspoelen. Een belangrijk deel daarvan bestaat uit resten van Posidonia oceanica, een zeeplant die onder water uitgestrekte velden vormt. Aangespoelde bladeren zijn geen vervuiling, maar maken deel uit van het natuurlijke kustsysteem. Ze remmen de golfslag af, houden zand vast en bieden voedsel en beschutting aan kleine dieren. Tijdens het badseizoen worden drukbezochte delen van het strand soms schoongemaakt, maar buiten het seizoen blijven ophopingen vaker liggen om de natuurlijke kustbescherming niet te verstoren. Een uitgebreider overzicht van deze kuststrook staat op de pagina over de stranden bij El Verger.
Boomgaarden als cultuurlandschap
Een groot deel van het landschap rond El Verger bestaat niet uit ongerepte natuur, maar uit landbouwgrond die door vele generaties is gevormd. Citrusboomgaarden, akkers, irrigatiekanalen, sloten en perceelsranden vormen samen een mediterraan cultuurlandschap. De naam El Verger verwijst hier rechtstreeks naar: verger betekent boomgaard of tuin met fruitbomen. Vooral sinaasappel- en mandarijnenbomen bepalen het beeld in de vlakke gebieden rondom het dorp. In het voorjaar verspreidt de witte citrusbloesem, die in het Spaans azahar wordt genoemd, een sterke zoete geur. In de winter zorgen rijpe vruchten voor kleur tussen het donkergroene blad.
Hoewel landbouwpercelen door mensen worden beheerd, kunnen ze belangrijk zijn voor de plaatselijke natuur. Heggen, ruige perceelsranden, oude bomen en irrigatiekanalen bieden voedsel en beschutting aan vogels, hagedissen, vleermuizen en insecten. De waarde verschilt per perceel en hangt sterk af van het gebruik van bestrijdingsmiddelen, de aanwezigheid van water en de hoeveelheid natuurlijke begroeiing. Een intensief beheerde boomgaard is geen natuurreservaat, maar een gevarieerd landbouwgebied kan wel als verbindingszone functioneren tussen rivier, bergen en kust. Vooral in de vroege ochtend en rond zonsondergang is er veel beweging van vogels en andere dieren.
Het landschap vertelt tegelijkertijd het verhaal van de plaatselijke economie. Voordat citrus de belangrijkste teelt werd, stonden in de Marina Alta onder meer druiven, olijven, granen en johannesbroodbomen. In de negentiende eeuw werden grote hoeveelheden druiven tot rozijnen gedroogd. Daarvoor gebruikte men karakteristieke gebouwen met brede bogen, de zogenoemde riuraus. Een aantal van deze gebouwen is in en rond El Verger bewaard gebleven. Zij herinneren eraan dat het huidige groene landschap steeds opnieuw veranderde wanneer gewassen, handelsroutes en economische omstandigheden veranderden.
Wandelen of fietsen door de boomgaarden vraagt om respect voor privéterrein. Veel landwegen zijn openbaar, maar boomgaarden en akkers zijn vrijwel altijd particulier bezit. Fruit plukken, irrigatiekanalen blokkeren of voertuigen voor toegangspoorten parkeren is daarom niet toegestaan. Ook honden kunnen schade veroorzaken wanneer zij vrij door percelen lopen. Wie op de openbare wegen en aangegeven routes blijft, kan het landschap rustig beleven zonder het werk van landbouwers te verstoren. Vooral in het voor- en najaar zijn de vlakke wegen prettig voor langere fietstochten, omdat de temperaturen dan milder zijn dan midden in de zomer.
Wandelen op de Segària
Ten westen van El Verger rijst de Serra de Segària plotseling op uit de vlakke kustvlakte. Deze langgerekte bergrug vormt de natuurlijke scheiding tussen het dal van de rivier Girona en de Marjal de Pego-Oliva. Vanuit verschillende richtingen lijkt de vorm van de berg op een liggende reus, waardoor hij lokaal ook met een slapende reus wordt vergeleken. Vanaf de hogere delen zijn de kust, de boomgaarden, El Verger, omliggende dorpen, de marjal en bij helder weer zelfs verder gelegen bergketens zichtbaar. Het contrast tussen de vlakke landbouwgrond en de steile kalksteenhellingen maakt de Segària tot het duidelijkste natuurlijke herkenningspunt van het dorp.
De belangrijkste lange wandelroute is de PR-CV 415. De letters PR staan voor Pequeño Recorrido, een officieel gemarkeerde regionale wandelroute. De rondwandeling is ongeveer 9,7 kilometer lang, vraagt volgens de regionale route-informatie ruim vier uur en heeft ongeveer 632 meter hoogteverschil omhoog. De route geldt als middelzwaar. Onderweg liggen onder meer het Parc de Segària, oude waterwerken, de bron Font de Català, resten van een Iberische nederzetting en het karstgebied bij de Cova Fosca. Karst is een rotslandschap dat door oplossend regenwater is gevormd en waarin scherpe kalksteen, spleten en grotten voorkomen.
De PR-CV 415 is niet te vergelijken met een vlak wandelpad langs het strand. Verschillende stukken zijn stenig en sommige hellingen zijn steil. Goede wandelschoenen met profiel, voldoende drinkwater en bescherming tegen de zon zijn noodzakelijk. In juli en augustus kan de hitte op de onbeschutte rotsen gevaarlijk worden, vooral midden op de dag. De meest aangename maanden liggen doorgaans tussen oktober en mei, zolang het niet hard regent of waait. Na regen kunnen kalkstenen rotsen glad zijn. Bij extreem brandgevaar kunnen natuurgebieden tijdelijk worden afgesloten; aanwijzingen van gemeente, politie en regionale hulpdiensten hebben altijd voorrang.
Voor wie een kortere en minder zware wandeling zoekt, bestaat de SL-CV 161 La Penya Roja de Segària. SL betekent Sendero Local, oftewel een plaatselijke wandelroute. Deze ronde is ongeveer 4,6 kilometer lang en wordt als gemakkelijk aangeduid. Het pad loopt langs de voet van de Penya Roja en kan worden begonnen bij het openbare park L’Ombria de Segària of bij de weg langs de begraafplaats. Een opvallend onderdeel van de route is een groep cipressen van Cartagena, met de wetenschappelijke naam Tetraclinis articulata. Ook voert de wandeling langs de omgeving van de middeleeuwse Torre de la Cremadella.
De Segària heeft naast landschappelijke ook archeologische en geologische waarde. In grotten en op hogere plekken zijn sporen van bewoning uit verschillende perioden gevonden. De Cova Fosca werd door mensen gebruikt vanaf de prehistorie en later onder meer als schuilplaats en begraafplek. Op andere delen van de berg liggen resten van oude nederzettingen en waterwerken. Deze plekken maken duidelijk dat de berg nooit volledig losstond van het leven in de vlakte. Hij leverde beschutting, water, bouwmateriaal, uitzicht en routes tussen de kust en het achterland.
Marjal en Montgó dichtbij
Aan de noordzijde van de Segària ligt het Natuurpark Marjal de Pego-Oliva, op korte rijafstand van El Verger. Het beschermde gebied beslaat ongeveer 1.255 hectare en ligt binnen de gemeenten Pego en Oliva. De marjal is een voormalige kustlagune die door natuurlijke ophoping van zand steeds verder van de zee werd afgescheiden en langzaam veranderde in een moerasgebied. Een oude zandbarrière van ongeveer negen kilometer houdt het gebied van de open zee gescheiden. Het huidige landschap bestaat uit rietvelden, heldere waterplassen, bronnen, sloten, kanalen, natte graslanden en landbouwpercelen.
Water is het belangrijkste element van de marjal. Regenwater zakt in de omliggende bergen in de bodem en stroomt via ondergrondse waterlagen naar bronnen die lokaal ullals worden genoemd. Vanuit deze bronnen wordt het water verspreid via de rivieren Bullent en Racons en een uitgebreid netwerk van kanalen en irrigatiesloten. De goede waterkwaliteit maakt bijzondere watervegetatie mogelijk en biedt leefruimte aan kwetsbare vissoorten, amfibieën, insecten en vogels. Rietvelden en open water trekken onder meer reigers, eenden, koeten en de opvallend gekleurde purperkoet aan.
De Marjal de Pego-Oliva werd in 1994 tot natuurpark verklaard. Bescherming is hier belangrijk omdat wetlands in het verleden op veel plaatsen werden drooggelegd voor landbouw, woningbouw en wegen. Tegelijk blijft de marjal een cultuurlandschap waarin waterbeheer en landbouw een rol spelen. Rijstbouw, irrigatie en natuurbeheer hebben elkaar door de jaren heen afgewisseld en soms ook tot conflicten geleid. Voor bezoekers is het vooral een bijzondere plek om vogels te observeren, rustig te wandelen en te zien hoe anders een mediterraan moeras eruitziet dan de droge berggebieden op korte afstand.
Wie het park bezoekt, kan gebruikmaken van aangegeven routes en uitzichtpunten. De Muntanyeta Verda is een bekend vertrekpunt en biedt uitzicht over het waterrijke landschap. Verrekijkers zijn nuttig, vooral in de vroege ochtend of late middag wanneer veel vogels actief zijn. Lawaai, het verlaten van toegestane paden en het benaderen van broedplaatsen moeten worden vermeden. In warme maanden zijn muggen vanzelfsprekend aanwezig, waardoor bedekkende kleding en een geschikt insectenmiddel prettig kunnen zijn. Tijdens natte perioden kunnen onverharde wegen en paden moeilijker toegankelijk worden.
Ten zuiden van El Verger ligt het Natuurpark Montgó. De berg is vanuit delen van de kustvlakte zichtbaar en bepaalt samen met de Segària het silhouet van de noordelijke Marina Alta. De Montgó ligt niet direct naast het dorp, maar is eenvoudig bereikbaar via Dénia, La Xara of Jesús Pobre. Het natuurpark biedt een heel ander landschap dan de marjal: rotsachtige hellingen, mediterrane struikvegetatie, grotten en grote hoogteverschillen. Voor een bezoek is meer voorbereiding nodig dan voor een wandeling door de vlakke omgeving van El Verger, maar de berg vormt een waardevolle aanvulling voor mensen die vanuit het dorp meerdere natuurgebieden willen ontdekken.
Routes door het lage land
El Verger is niet alleen een vertrekpunt voor bergwandelingen. De vlakke omgeving biedt verschillende toegankelijke wandel- en fietsroutes. Een van de bekendste is de Via Verda tussen Dénia, Els Poblets en El Verger. Een via verde is een groene route die geheel of gedeeltelijk over een voormalige spoorlijn loopt. Dit traject volgt het oude spoor van de verbinding tussen Carcaixent, Gandía en Dénia. Omdat treinen geen steile hellingen konden nemen, is de route vrijwel vlak. Dat maakt haar geschikt voor wandelaars, recreatieve fietsers, gezinnen en veel mensen met een beperkte mobiliteit.
Langs de route liggen rustplaatsen, houten bruggen, landbouwgebieden en gedeelten met rivier- en oevervegetatie. De Via Verda eindigt niet midden in het centrum van El Verger, maar kan via lokale wegen en de Via Segura del Baix Girona met het dorp en omliggende plaatsen worden verbonden. Daardoor kunnen verschillende afstanden worden samengesteld. Een korte tocht kan beperkt blijven tot El Verger, Els Poblets en de kust. Voor een langere dagtocht kan richting Dénia, de marjal of de Safor worden gefietst. Het is verstandig vooraf de route te bekijken, omdat op sommige verbindingsstukken ook lokaal verkeer rijdt.
Een andere mogelijkheid is het Camí de l’Alba, een regionaal wandelnetwerk dat verschillende plaatsen in de Marina Alta met elkaar verbindt. Vanuit El Verger bestaan trajecten richting Pego en via andere plaatsen verder de regio in. De naam betekent het pad van de dageraad. De routes combineren landelijke wegen, oude paden en verbindingen tussen dorpen. Niet ieder deel is even duidelijk gemarkeerd en de omstandigheden kunnen na werkzaamheden of zware regen veranderen. Een actuele routekaart of navigatiebestand is daarom aan te raden.
Ook zonder een officiële route te volgen zijn er veel mogelijkheden om te fietsen door het vlakke achterland. De wegen tussen El Verger, Els Poblets, Beniarbeig, Sanet y Negrals en Pego lopen langs boomgaarden en kleine landbouwpercelen. Op rustige momenten bieden zij mooie uitzichten op de Segària en Montgó. Sommige wegen zijn smal en worden gebruikt door landbouwvoertuigen, bewoners en bestelwagens. Fietsers moeten daarom rechts rijden, zichtbare kleding gebruiken en rekening houden met verkeer dat onverwacht uit inritten of zijwegen kan komen.
Natuur in ieder seizoen
De natuur rond El Verger verandert sterk met de seizoenen. In de winter zijn de temperaturen meestal geschikt voor langere wandelingen en staan veel citrusbomen vol rijpe vruchten. Na regen kleurt het landschap snel groener en verschijnen bloemen tussen akkers en langs bermen. De bergen zijn in deze periode helder zichtbaar, maar op winderige of natte dagen kan het op de Segària onaangenaam en glad zijn. De rivier en marjal bevatten doorgaans meer water dan in de droge zomermaanden.
Het voorjaar is voor veel natuurliefhebbers de mooiste periode. De citrusbloesem verspreidt haar geur, bermen kleuren geel en wit en vogels zijn actief met broeden en zingen. In de duinen begint de kwetsbare broedperiode van de strandplevier. Wandelaars en hondenbezitters moeten daarom extra afstand houden van afgezette zones. De temperaturen zijn meestal aangenaam, al kunnen zonnige dagen vanaf mei al behoorlijk warm worden. Wie de Segària beklimt, kan het beste vroeg vertrekken en voldoende water meenemen.
De zomer draait vooral om de kust en de vroege uren van de dag. Midden op de dag kunnen temperaturen en zonkracht te hoog zijn voor zware wandelingen. Op de berghellingen is nauwelijks schaduw en ook tussen de landbouwpercelen kan de warmte blijven hangen. Wandelen en fietsen zijn veiliger in de ochtend of tegen zonsondergang. De stranden zijn drukker, maar vroeg in de ochtend blijft Les Deveses een rustige plek voor een wandeling. Door de wind is de zee hier soms ruwer dan op beschutte stranden. De kleur van de waarschuwingsvlaggen en aanwijzingen van strandwachten moeten altijd worden gevolgd.
In de herfst keert de rust terug aan de kust en worden de temperaturen opnieuw geschikter voor wandelen. Tegelijk is dit het seizoen waarin zware regen en onweersbuien kunnen optreden. Een droge rivierbedding of lage weg kan dan snel veranderen in een gevaarlijke waterstroom. Na een regenperiode kunnen de marjal, rivieroevers en landbouwgebieden er bijzonder groen uitzien, maar sommige paden zijn modderig of tijdelijk onbegaanbaar. Wie waarschuwingen respecteert en de planning aanpast, kan in het najaar genieten van een landschap dat zichtbaar herleeft na de droge zomer.
Buitenleven met respect
De natuurgebieden rond El Verger zijn toegankelijk, maar niet onbeperkt belastbaar. In de duinen horen bezoekers de loopvlonders te gebruiken en afzettingen te respecteren. Op de Segària is het belangrijk op gemarkeerde paden te blijven, zodat erosie en beschadiging van planten worden beperkt. Afval, inclusief biologisch afval zoals fruitschillen, hoort weer mee terug te worden genomen. Open vuur en barbecueën zijn in natuurgebieden vaak verboden en tijdens perioden met hoog brandgevaar gelden strengere beperkingen. Ook een weggegooide sigaret kan in de droge zomermaanden een grote natuurbrand veroorzaken.
Honden moeten onder controle blijven. In duingebieden kunnen loslopende honden nesten verstoren, terwijl op landbouwwegen verkeer en irrigatiekanalen risico’s vormen. In beschermde natuurgebieden kunnen aanvullende regels gelden. Het is daarnaast verstandig rekening te houden met wilde dieren en vee en nooit dieren te voeren. Slangen en andere reptielen proberen mensen doorgaans te vermijden, maar kunnen zich verdedigen wanneer zij worden vastgepakt of in het nauw raken. Afstand houden is altijd de veiligste keuze.
Voor bergwandelingen zijn stevige schoenen, water, een opgeladen telefoon en bescherming tegen zon noodzakelijk. De temperatuur in de volle zon kan aanzienlijk hoger aanvoelen dan de officiële luchttemperatuur. In kalksteengebieden zijn losse stenen en scherpe rotsen normaal. Wandelaars die niet gewend zijn aan bergachtig terrein kunnen beter met een korte route beginnen. Alleen wandelen in afgelegen gedeelten brengt extra risico’s met zich mee; het delen van de geplande route en verwachte terugkeertijd is verstandig.
Bij zware regenval moet de Girona met extra voorzichtigheid worden benaderd. Lage bruggen, tunnels en wegen kunnen overstromen, zelfs wanneer het op dat moment in El Verger zelf minder hard regent. Water kan afkomstig zijn uit berggebieden waar eerder veel neerslag is gevallen. Een afzetting passeren of proberen door stromend water te rijden is gevaarlijk. De natuurlijke schoonheid van de rivier gaat juist samen met het besef dat mediterrane waterlopen snel van karakter kunnen veranderen.
Een groene uitvalsbasis
Wat de natuur rond El Verger bijzonder maakt, is niet één afzonderlijk natuurgebied, maar de combinatie van landschappen. Binnen korte afstand liggen een rivier, een breed zandstrand, kwetsbare duinen, citrusboomgaarden, rotsachtige bergen en een beschermd moerasgebied. Elk landschap heeft een eigen ritme, flora en dierenleven. De kust wordt gevormd door wind en golven, de marjal door bronnen en kanalen, de boomgaarden door irrigatie en menselijk werk en de Segària door kalksteen, droogte en hoogteverschillen.
Die afwisseling maakt El Verger aantrekkelijk als uitvalsbasis voor het ontdekken van de Marina Alta. Een ochtend kan beginnen met een wandeling langs de Girona, gevolgd worden door een fietstocht naar Les Deveses en eindigen met uitzicht op de Segària. Op een andere dag kan de Marjal de Pego-Oliva worden bezocht of een route op de Montgó worden gekozen. Ook de geschiedenis en bezienswaardigheden van het dorp sluiten nauw aan op dit landschap. Meer daarover staat in het overzicht van de bezienswaardigheden in El Verger.
Voor mensen die overwegen te emigreren naar Alicante of een woning zoeken in het noorden van de provincie biedt El Verger een vorm van buitenleven die niet uitsluitend op strandtoerisme is gericht. De zee is dichtbij, maar het landschap wordt evenzeer bepaald door landbouw, rivierwater en bergen. Dat zorgt het hele jaar door voor mogelijkheden om buiten te zijn. Buiten het hoogseizoen komt de rustige kant van de omgeving het duidelijkst naar voren en zijn stranden, paden en landwegen vaak vrijwel leeg.
De natuur rond El Verger is niet luid of overweldigend. Haar kracht zit in de korte afstanden, de zichtbare seizoenen en de overgangen tussen water en land. Tussen de Girona, Les Deveses, de boomgaarden, de Serra de Segària en de Marjal de Pego-Oliva laat het dorp zien hoeveel verschillende landschappen in een klein deel van de provincie Alicante kunnen samenkomen. Wie met aandacht kijkt en de kwetsbaarheid van deze gebieden respecteert, ontdekt hier een kant van de Costa Blanca die veel verder gaat dan zon en strand.
Dit artikel is voor het laatst bijgewerkt op 10 juli 2026.