Bergen, lagune en stilte
Wie de natuur rond Salinas intrekt, ontdekt een landschap waarin bergen, landbouwgrond en een voormalige zoutlagune opvallend dicht bij elkaar liggen. De Sierra de Salinas rijst aan de rand van de gemeente op als een langgerekte bergketen, terwijl aan de andere kant van het dorp de brede laagte van de Laguna de Salinas ligt. Samen bepalen zij het uitzicht, het klimaat en een groot deel van de natuurlijke rijkdom van deze rustige gemeente in het binnenland van Alicante.
Salinas ligt ver genoeg van de kust om een duidelijk ander landschap te hebben dan de bekende badplaatsen van de Costa Blanca. Hier zijn geen duinen, palmenboulevards of dichtbebouwde kuststroken. Het beeld wordt gevormd door kalkstenen hellingen, droge rivierbeddingen, dennenbossen, wijngaarden, amandelbomen en open vlaktes waarin de horizon bijna altijd door bergen wordt begrensd.
Het landschap kan op het eerste gezicht droog en sober lijken. Vooral in de zomer overheersen grijze rotsen, geel gras en stoffige aarde. Wie beter kijkt, ontdekt echter een grote verscheidenheid aan planten en leefgebieden. Zonrijke hellingen, schaduwrijke bergflanken, ravijnen, landbouwpercelen en zoute bodems vragen allemaal om andere manieren van overleven. Daardoor komen binnen een relatief klein gebied opvallend veel verschillende soorten voor.
De eerste afbeelding laat goed zien hoe open de omgeving is. Vanaf een hoger gelegen punt kijk je over een breed dal met landbouwgrond, verspreide begroeiing en bergketens op de achtergrond. Het uitzicht maakt duidelijk dat Salinas niet alleen aan de voet van één berg ligt, maar in een natuurlijk bekken dat aan vrijwel alle kanten door hoger terrein wordt omringd.
De stilte is daarbij een van de opvallendste kenmerken. Buiten het dorp hoor je vaak vooral de wind, insecten, vogels en in de verte een landbouwmachine of kudde. Dat betekent niet dat het landschap leeg is. De natuur rond Salinas is juist voortdurend in beweging, maar veel daarvan speelt zich af buiten de drukste uren van de dag of op een schaal die pas zichtbaar wordt wanneer je rustig blijft staan.
Voor Nederlanders en Belgen die het binnenland van Alicante willen ontdekken, vormt Salinas daardoor een interessante bestemming. Het is geen spectaculair aangelegd natuurpark met een groot bezoekerscentrum en drukke parkeerplaatsen, maar een streek waar natuur, landbouw en dorpsleven nog geleidelijk in elkaar overlopen.
Beschermde natuur rond Salinas
De natuurlijke waarde van de omgeving is officieel erkend. De Sierra de Salinas maakt deel uit van het Europese netwerk Natura 2000. Dat netwerk is bedoeld om waardevolle leefgebieden en soorten in de Europese Unie te beschermen. Het berggebied heeft zowel de status van speciale beschermingszone voor vogels als die van beschermd gebied onder de Europese Habitatrichtlijn.
De twee beschermingszones overlappen voor een groot deel en beslaan ongeveer 7.700 hectare. Zij lopen niet alleen door de gemeente Salinas, maar ook door delen van Villena, Monóvar en Pinoso. Aan de westzijde sluit de bergketen aan op de natuurgebieden van de regio Murcia.
De afkorting ZEPA, die in Spaanse documenten vaak wordt gebruikt, staat voor een speciale beschermingszone voor vogels. De aanduiding ZEC betekent dat een gebied vanwege waardevolle leefgebieden, planten of dieren onder de Europese Habitatrichtlijn wordt beschermd. Voor bezoekers veranderen die namen weinig aan een wandeling, maar zij maken duidelijk dat de Sierra meer is dan een aantrekkelijke achtergrond bij het dorp.
Ook de Laguna de Salinas heeft een eigen beschermde status binnen Natura 2000. De lagune is aangewezen als gebied van Europees belang vanwege de bijzondere zoute bodem, de aangepaste plantengroei en de functie die het gebied tijdens natte perioden voor vogels kan hebben. Daarnaast staat de lagune in het Spaanse register van belangrijke wetlands.
De officieel geregistreerde oppervlakte van het wetland bedraagt ongeveer 284 hectare. Het werkelijke beeld verschilt echter sterk per seizoen en per jaar. Grote delen staan tegenwoordig vrijwel altijd droog, terwijl na voldoende regen tijdelijk een dunne waterlaag kan ontstaan. Bescherming is daarom niet alleen nodig wanneer er zichtbaar water ligt. Juist de droge zoutbodem en de overgangszones eromheen hebben een eigen ecologische waarde.
Tussen de Sierra en de lagune ligt een landschap van landbouwpercelen, ravijnen en landelijke wegen. Dat tussengebied vormt een belangrijke verbinding voor dieren. Zij kunnen zich via bosranden, droge waterlopen en akkers tussen de bergen en de vlakte verplaatsen. Wanneer zulke verbindingen door hekken, wegen of bebouwing worden onderbroken, raken leefgebieden steeds meer van elkaar geïsoleerd.
Het beschermde karakter betekent niet dat landbouw, wandelen of ander traditioneel gebruik volledig verboden is. Het doel is juist om menselijke activiteiten zo uit te voeren dat de belangrijkste natuurwaarden behouden blijven. Landbouw, begrazing, recreatie en natuurbeheer bestaan hier al lange tijd naast elkaar, maar vragen wel om zorgvuldige keuzes.
Sierra vol rotsen en bossen
De Sierra de Salinas is een langgerekte bergketen die deel uitmaakt van het Prebetische bergsysteem. Dit gebergte werd gevormd door dezelfde grote aardkrachten die veel berggebieden in het zuiden en oosten van Spanje hebben opgetild. Kalksteen bepaalt een groot deel van de ondergrond en is op veel plaatsen zichtbaar in steile wanden, richels en losse stenen langs de paden.
De derde afbeelding toont een steile rotswand met grijze, witte en oranjebruine lagen. Regenwater, wind en grote temperatuurverschillen hebben het gesteente in de loop van duizenden jaren uitgesleten. Water dringt in kleine scheuren, waardoor delen van de rots langzaam losraken en onderaan de helling terechtkomen.
Het hoogste punt van de Sierra is La Capilla, met een hoogte van ongeveer 1.238 meter. Vanaf de hogere delen zijn bij helder weer grote stukken van het binnenland van Alicante, de open vlakte rond Salinas en delen van de aangrenzende regio Murcia te zien. De beklimming vraagt echter een goede conditie en ervaring met stenig bergterrein.
Op de zonnige hellingen groeit vooral lage mediterrane begroeiing. Rozemarijn, tijm, zonneroosjes, espartogras, jeneverbes en verschillende bremachtige struiken zijn goed aangepast aan de hitte en de beperkte hoeveelheid water. Veel van deze planten hebben kleine, harde of behaarde bladeren waarmee zij verdamping beperken.
In het voorjaar is de begroeiing veel kleurrijker dan in de zomer. Na voldoende winterregen verschijnen bloemen en verspreiden kruiden een sterke geur. Bij iedere stap kunnen de geuren van rozemarijn, tijm en lavendel vrijkomen. Enkele maanden later ziet hetzelfde pad er veel droger en kaler uit.
Op schaduwrijke noordhellingen en in beschutte dalen is de plantengroei dichter. Daar komen bossen en struikzones voor waarin naast Aleppodennen ook steeneiken en verschillende ondergroeisoorten groeien. De steeneik, in het Spaans meestal encina of carrasca genoemd, is een altijdgroene eik die goed bij het mediterrane klimaat past.
Een deel van de dennenbossen is ontstaan of uitgebreid door vroegere herbebossing. De Aleppoden groeit snel en kan goed tegen droogte, maar dichte bossen met veel droog materiaal zijn tijdens hete zomers kwetsbaar voor natuurbrand. Onderhoud, begrazing en het verwijderen van overtollige begroeiing kunnen helpen om de hoeveelheid brandbaar materiaal te beperken.
De tweede afbeelding laat runderen zien die tussen de pijnbomen grazen. Veeteelt hoort al eeuwen bij het gebruik van de Sierra. Grazende dieren houden plaatselijk gras en struiken korter en kunnen zo bijdragen aan een gevarieerder landschap. Te intensieve begrazing kan juist schade veroorzaken, waardoor een goede balans belangrijk blijft.
De aanwezigheid van vee betekent dat wandelaars soms hekken, poorten of drinkplaatsen tegenkomen. Sluit een hek altijd weer zoals je het hebt aangetroffen en houd afstand van de dieren. Moederdieren met jongen en grote runderen kunnen onvoorspelbaar reageren wanneer iemand te dichtbij komt of met een loslopende hond door de kudde loopt.
Ook traditionele landbouw heeft de voet van de bergen gevormd. Amandel-, olijf- en wijngaarden liggen naast natuurlijke struikzones en dennenbossen. De overgang tussen landbouw en natuur biedt voedsel en beschutting aan vogels, insecten en kleine zoogdieren. Oude stenen muurtjes en verlaten terrassen herinneren aan percelen die vroeger intensiever werden gebruikt.
In de lagere delen komen plaatselijk gips- en zoutrijke bodems voor. Daar groeien andere plantengemeenschappen dan op gewone kalksteen. Sommige soorten kunnen alleen overleven op zulke moeilijke gronden en zijn daardoor sterk afhankelijk van het behoud van deze kleine, bijzondere plekken.
Lagune tussen zout en droogte
De Laguna de Salinas ligt ongeveer twee kilometer buiten de dorpskern. Het is een endoreïsche lagune. Dat betekent dat het water uit het omliggende bekken niet via een gewone rivier naar zee stroomt. Regenwater verzamelt zich in het laagste deel en kan daar alleen in de bodem zakken of verdampen.
Terwijl het water verdampt, blijven mineralen en zouten achter. Zo ontstond een zoute bodem waarop gewone landbouwgewassen en veel andere planten moeilijk kunnen groeien. De naam Salinas verwijst naar deze zoutige omgeving en naar de historische pogingen om zout en andere mineralen te winnen.
Wie de plek tegenwoordig bezoekt, ziet meestal geen groot blauw meer. De gemeente geeft aan dat de lagune door geringe neerslag en de vele waterputten in de omgeving doorgaans droogstaat. Na regen kan tijdelijk een dunne laag water ontstaan, maar deze verdwijnt vaak weer snel.
Dat droge uiterlijk betekent niet dat de lagune haar natuurwaarde heeft verloren. Op en rond de bodem groeien planten die tegen een hoge zoutconcentratie kunnen. Zulke soorten worden halofiele planten genoemd. Zij hebben manieren ontwikkeld om zout buiten hun weefsel te houden, op te slaan of via speciale klieren weer uit te scheiden.
Aan de randen komen daarnaast riet, biezen, tamarisken en andere planten voor die profiteren van tijdelijk vocht. De exacte begroeiing verschuift wanneer de waterstand, zoutconcentratie of grondwaterstand verandert. Daardoor kan een langdurig droge periode blijvende gevolgen hebben voor de soorten die er kunnen groeien.
Bij vroegere projecten werd gezuiverd zoet water naar delen van de lagune geleid. Hierdoor ontstonden plaatselijk dichte zones met tamarisk, riet en gewone reuzenriet. Zulke begroeiing kan vogels beschutting bieden, maar past niet overal bij het oorspronkelijke karakter van een zoute binnenlandse lagune. Natuurbeheer moet daarom rekening houden met de juiste verhouding tussen zoet water, zout en open bodem.
In de omgeving staan nog resten van de voormalige zoutfabriek en installaties die bij de drooglegging en winning werden gebruikt. Deze gebouwen zijn niet alleen industrieel erfgoed. Zij laten ook zien hoe vaak mensen hebben geprobeerd het natuurlijke watersysteem naar hun hand te zetten.
De lagune werd in 1751 berucht toen zware regenval het oude dorp overstroomde. Later werd zij als ongezond beschouwd en probeerde men haar droog te leggen. In de twintigste eeuw werden putten en kanalen aangelegd en werd water aan de bodem onttrokken. De huidige droogte is daarmee niet uitsluitend het gevolg van klimaat en weinig regen, maar ook van langdurige menselijke invloed op het grondwater.
Wanneer er wel water staat, kan de lagune een rust- en voedselplaats voor watervogels worden. Waarnemingen uit natte perioden noemen onder meer steltkluten, kluten, meerkoeten, reigers en soms flamingo’s. De aanwezigheid en aantallen verschillen sterk per jaar. Een bezoek biedt daarom nooit de garantie dat veel watervogels zichtbaar zijn.
De open bodem is kwetsbaar. Na regen kunnen delen modderig en onbetrouwbaar zijn, terwijl opgedroogde korsten gemakkelijk beschadigen. Loop daarom niet zonder noodzaak het centrum van de lagune in en blijf bij voorkeur op bestaande wegen en paden. Dat voorkomt verstoring en verkleint het risico dat iemand vast komt te zitten.
Honden kunnen broedende of rustende vogels op grote afstand verstoren. Houd ze rond de lagune onder controle en volg eventuele plaatselijke aanwijzingen. Ook drones kunnen veel onrust veroorzaken en mogen niet zonder controle van de geldende regels worden gebruikt.
Dieren van berg en vlakte
De afwisseling van rotsen, bossen, struikgewas, landbouwgrond en open vlakte maakt de omgeving aantrekkelijk voor veel verschillende diersoorten. De officiële gegevens voor de beschermde Sierra noemen verschillende vogels en vleermuizen waarvoor het gebied op Europees niveau belangrijk is.
Boven de bergkammen kunnen roofvogels gebruikmaken van warme opstijgende lucht. De steenarend, slangenarend, dwergarend en slechtvalk behoren tot de soorten die voor het beschermde gebied worden genoemd. De vogels bestrijken grote territoria en laten zich niet tijdens iedere wandeling zien.
De steenarend jaagt boven open terrein en berghellingen op middelgrote prooidieren. De slangenarend is vooral gespecialiseerd in reptielen, terwijl de slechtvalk andere vogels in de lucht achtervolgt. De dwergarend is kleiner, maar eveneens een krachtige jager.
De oehoe leeft vooral verborgen in rotsachtige zones en is meestal pas tegen de avond of in de nacht actief. Zijn diepe roep kan ver door een stil dal dragen. Overdag blijft de vogel vaak onzichtbaar op een beschutte rotsrichel of tussen dichte begroeiing.
In open landbouwgebieden en droge graslanden leven soorten als de griel, kalanderleeuwerik en verschillende andere leeuweriken. Zij vallen door hun aardkleurige veren nauwelijks op tegen de bodem. Wie alleen naar de lucht kijkt, kan daardoor een groot deel van het vogelleven missen.
In het struikgewas zijn onder meer kleine zangvogels te vinden die dekking zoeken tussen rozemarijn, brem en andere lage begroeiing. De Provençaalse grasmus is een karakteristieke soort van mediterrane struikgebieden. In de bossen leven mezen, spechten, duiven en andere vogels die aan bomen en bosranden gebonden zijn.
Ook vleermuizen spelen een belangrijke rol. In de beschermde Sierra zijn meerdere soorten hoefijzerneuzen en andere grotbewonende vleermuizen geregistreerd. Zij gebruiken grotten, rotsspleten en soms oude gebouwen als verblijfplaats en jagen in de avond op insecten.
Vleermuizen zijn kwetsbaar voor verstoring. Het binnengaan van een grot kan tijdens de winterslaap of voortplantingsperiode grote gevolgen hebben. Een grot die toegankelijk lijkt, is daarom niet automatisch een plek die zonder begeleiding mag worden bezocht.
Onder de zoogdieren van het binnenland bevinden zich wilde zwijnen, vossen, konijnen en kleinere nachtdieren. Wilde zwijnen laten vaak duidelijke sporen achter in de vorm van omgewoelde grond of hoefafdrukken. Zij proberen mensen meestal te vermijden, maar kunnen vooral bij jongen of wanneer ze worden ingesloten defensief reageren.
Op warme stenen zijn hagedissen en gekko’s te zien. Slangen komen eveneens voor, maar trekken zich meestal terug zodra zij voetstappen voelen. Probeer een reptiel nooit op te pakken en geef het voldoende ruimte om weg te kruipen.
Insecten zijn misschien minder opvallend, maar van groot belang. Bijen, zweefvliegen, kevers en vlinders bestuiven bloemen en vormen voedsel voor vogels, vleermuizen en reptielen. Het gebruik van bestrijdingsmiddelen en het verdwijnen van bloemrijke randen kan daarom gevolgen hebben voor een veel groter deel van het ecosysteem.
Wandelen over officiële routes
Salinas heeft verschillende mogelijkheden voor wandelaars. Ik heb de actuele informatie van de gemeente gecontroleerd en daarbij worden drie officieel erkende wandelroutes uitgelicht: de PR-CV 25, PR-CV 159 en PR-CV 165. De letters PR staan voor Pequeño Recorrido, een regionale wandelroute die doorgaans met witte en gele markeringen wordt aangegeven.
De PR-CV 25 verbindt Salinas met Elda. De route laat de overgang zien tussen de zoutvlakte, landbouwgrond en de berggebieden richting Elda. Door de afstand en hoogteverschillen is dit geen gewone wandeling door het dorp. Wie het volledige traject wil lopen, moet vooraf de lengte, terugreis en actuele toestand controleren.
De PR-CV 159 loopt van El Plano richting Finca Peña Sol en voert omhoog in de Sierra de Salinas. De route bereikt een hoogte van meer dan duizend meter en biedt brede uitzichten over het omliggende landschap. De beklimming vraagt conditie en is door de stenige ondergrond niet voor iedereen geschikt.
De PR-CV 165 loopt door het gebied van Alto de Don Pedro. Hier wisselen droge rivierbeddingen, rotsachtige heuvels en open natuur elkaar af. Het Spaanse woord rambla betekent in deze omgeving meestal geen boulevard, maar een droge waterloop die na zware regen plotseling veel water kan afvoeren.
De oorspronkelijke tekst noemde ook La Capilla en de Cueva del Lagrimal als één bekende route. Beide plekken horen bij het bredere bergmassief, maar niet iedere tocht ernaartoe begint in Salinas. De Cueva del Lagrimal ligt in de Sierra de Salinas op het grondgebied van Villena en wordt via routes vanuit andere delen van het gebergte bereikt.
Wie een wandelroute op internet vindt, moet goed controleren waar het officiële vertrekpunt ligt. Het woord Salinas kan verwijzen naar de gemeente, de bergketen of zelfs naar routes aan de Murcische kant. Een parkeerplaats die hemelsbreed dichtbij lijkt, kan via de weg een flinke omweg vragen.
Bewegwijzering is nuttig, maar kan beschadigd raken of door begroeiing minder zichtbaar worden. Neem daarom een actuele digitale route mee die ook zonder internetverbinding kan worden bekeken. Een opgeladen telefoon en een reservebatterij zijn bij langere tochten verstandig.
Begin niet uitsluitend op basis van een route die jaren geleden op een wandelwebsite is geplaatst. Boswerkzaamheden, erosie, natuurbrand, landbouwactiviteiten en particulier terrein kunnen de situatie veranderen. De informatie van de gemeente, de Valenciaanse bergsportfederatie en plaatselijke hulpdiensten verdient voorrang.
Voor recreatieve wandelaars zijn de landelijke wegen rond de dorpskern en de lagune vaak toegankelijker dan de bergtoppen. Ook daar zijn stevige schoenen prettig, maar de hoogteverschillen zijn beperkter. Na regen kan kleiachtige grond wel zeer glad worden.
Fietsers gebruiken eveneens de landelijke wegen en bergpaden rond Salinas. Wielrenners moeten rekening houden met steile hellingen, landbouwverkeer en beperkte schaduw. Mountainbikers horen snelheid te verminderen bij wandelaars en mogen kwetsbare of afgesloten paden niet verlaten.
De natuur is vlak na zonsopgang vaak op haar mooist. De temperatuur is lager, vogels zijn actiever en het licht valt zachter over de bergen. Laat in de middag kan eveneens aangenaam zijn, maar houd rekening met de snelle duisternis achter de bergkammen.
Buitenleven door vier seizoenen
Het binnenlandklimaat zorgt ervoor dat ieder seizoen een ander landschap laat zien. Het voorjaar is meestal de kleurrijkste periode. Amandelbomen bloeien wit en roze, kruiden komen tot leven en insecten en vogels worden merkbaar actiever.
De hoeveelheid bloei hangt sterk af van de winterregen. Na een droge winter kan het voorjaar kort en sober zijn, terwijl een natte periode de hellingen tijdelijk opvallend groen maakt. Ook dagen met veel wind of een late nachtvorst kunnen invloed hebben op bloesem en jonge planten.
In de zomer wordt het landschap droog en neemt het natuurbrandgevaar sterk toe. Op open paden kan de temperatuur midden op de dag bijzonder hoog worden. Rotsen en lichte grond weerkaatsen de warmte, terwijl schaduw kilometerslang kan ontbreken.
Een zomerse wandeling begint daarom het beste vroeg. Neem meer water mee dan je normaal nodig denkt te hebben en vertrouw niet op bronnen of drinkplaatsen die op een oude kaart staan. Veel natuurlijke waterpunten vallen tijdens droogte stil of zijn niet geschikt als drinkwater.
De herfst brengt meestal aangenamere wandeltemperaturen. De eerste regen na een lange zomer verspreidt een sterke geur van aarde en kruiden. Tegelijk kunnen hevige mediterrane buien gevaarlijk zijn. Een droge rambla kan in korte tijd veranderen in een snelstromende watermassa.
Ga bij een waarschuwing voor zware regen niet een ravijn, droge rivierbedding of lage doorgang in. Het kan stroomopwaarts regenen terwijl de lucht boven Salinas nog relatief helder is. Water bereikt lagere delen soms onverwacht snel.
De winter is koeler dan veel bezoekers van de kust verwachten. Salinas ligt in het binnenland en koude nachten, vorst en harde wind komen voor. Op hogere delen van de Sierra kan de gevoelstemperatuur aanzienlijk lager zijn dan in het dorp.
Een zonnige winterochtend kan prettig beginnen, maar zodra de zon achter de berg verdwijnt daalt de temperatuur snel. Neem daarom ook bij mooi weer een extra kledinglaag mee. Na vorst of regen kunnen schaduwrijke stenen en paden glad zijn.
Jagers zijn gedurende bepaalde perioden actief in het buitengebied. Let op waarschuwingsborden, draag goed zichtbare kleding en wijk niet van de bestaande route af wanneer een jachtgebied tijdelijk is afgesloten. Honden moeten onder controle blijven, zowel vanwege vee als vanwege wilde dieren.
Natuur vraagt aandacht
De natuur rond Salinas oogt robuust, maar is op verschillende manieren kwetsbaar. Droogte en een dalende grondwaterstand hebben grote gevolgen voor de lagune en de omliggende plantengroei. Wanneer het grondwater langdurig zakt, kunnen vochtige leefgebieden verdwijnen en krijgen andere soorten de overhand.
Klimaatverandering vergroot de druk. Hogere temperaturen zorgen voor meer verdamping en langere droge perioden, terwijl neerslag steeds vaker in korte en hevige buien kan vallen. Zulke regen vult de bodem niet altijd goed aan, maar veroorzaakt wel erosie en plotselinge wateroverlast.
Natuurbrand vormt vooral in de Sierra een belangrijk risico. Dennennaalden, droog gras en dode struiken kunnen zich ophopen en vormen tijdens hitte een grote hoeveelheid brandbaar materiaal. Een kleine vonk kan onder droge en winderige omstandigheden voldoende zijn om een brand snel te laten uitbreiden.
Open vuur en barbecues zijn in risicoperioden verboden of sterk beperkt. Gooi nooit een sigaret uit de auto en parkeer niet boven hoog droog gras, omdat hete onderdelen onder het voertuig brand kunnen veroorzaken. Meld rook of vuur onmiddellijk via het Spaanse alarmnummer 112.
Ook zwerfafval vormt een probleem. Glas kan brandgevaar vergroten en plastic valt uiteen in steeds kleinere deeltjes. Voedselresten horen evenmin in de natuur. Zij trekken dieren naar wegen en parkeerplaatsen en kunnen hun natuurlijke gedrag veranderen.
Blijf op bestaande paden, vooral rond rotswanden, de lagune en kwetsbare plantengroei. Afsteken lijkt soms onschuldig, maar veel voetstappen op dezelfde plek veroorzaken erosie en beschadigen planten die jaren nodig hebben om opnieuw te groeien.
Respecteer landbouwgrond en privébezit. Niet ieder onverhard pad is openbaar. Open geen afgesloten poorten, pluk geen gewassen en laat irrigatievoorzieningen met rust. Wie zich zorgvuldig gedraagt, helpt voorkomen dat eigenaren routes voor wandelaars afsluiten.
De groei van woningen, infrastructuur en energieprojecten in het binnenland vraagt eveneens om zorgvuldige planning. Open landbouwgrond kan op het eerste gezicht weinig natuurwaarde lijken te hebben, maar vormt vaak voedselgebied voor roofvogels en leefgebied voor vogels van steppeachtige landschappen.
De bescherming van de Sierra en de lagune moet daarom verder kijken dan afzonderlijke bomen of nesten. Juist de verbinding tussen bergen, ravijnen, landbouwgrond en de zoutvlakte maakt Salinas ecologisch waardevol.
Rust die bij Salinas hoort
De natuur rond Salinas maakt niet onmiddellijk indruk met één grote waterval, een dicht groen bos of een permanent meer. De aantrekkingskracht zit in de combinatie. Bergen, open vlaktes, zoutbodem, landbouw en stille paden vormen samen een landschap dat steeds meer laat zien naarmate je er langer verblijft.
Wie alleen door het dorp rijdt, ziet misschien vooral droge velden en grijze berghellingen. Wie te voet op pad gaat, ontdekt de geur van kruiden, de verschillende kleuren in het gesteente, vogels boven de bergkam en sporen van dieren langs het pad. Na regen verandert de lagune tijdelijk en krijgt dezelfde vlakte een heel ander gezicht.
Ook de menselijke geschiedenis blijft overal aanwezig. Oude terrassen, drinkplaatsen voor vee, landelijke wegen en resten van de zoutindustrie laten zien dat mensen dit landschap nooit volledig met rust hebben gelaten. Zij hebben het gebruikt, aangepast en soms beschadigd, maar zijn er tegelijkertijd altijd sterk van afhankelijk geweest.
Voor bezoekers die aan de kust verblijven, biedt Salinas een rustige kennismaking met het binnenland van Alicante. Binnen enkele tientallen kilometers verandert niet alleen het uitzicht, maar ook het klimaat en het dagelijkse ritme. De toeristische drukte maakt plaats voor landbouw, bergnatuur en dorpen waar voorzieningen en horeca vooral voor de eigen inwoners bestaan.
Voor mensen die nadenken over wonen in Alicante of emigreren naar Spanje, laat Salinas zien wat wonen in het binnenland werkelijk kan betekenen. Natuur en ruimte liggen dichtbij, maar een auto is vrijwel onmisbaar en het klimaat kent grotere verschillen tussen zomer en winter dan aan zee.
Wie van wandelen, fietsen en stilte houdt, kan zich juist sterk tot deze omgeving aangetrokken voelen. De natuur is hier niet gladgestreken of volledig ingericht voor bezoekers. Dat vraagt meer voorbereiding en verantwoordelijkheid, maar zorgt ook voor een ervaring die authentieker en persoonlijker aanvoelt.
Salinas is daarmee geen plaats waar natuur alleen als decor achter de huizen ligt. De bergen en de lagune hebben de geschiedenis, landbouw en ontwikkeling van het dorp bepaald en blijven invloed houden op het leven van de huidige inwoners. Wie de tijd neemt om goed te kijken, ontdekt een landschap waarin stilte niet leeg is, maar gevuld met geuren, beweging, geschiedenis en leven.
Wie meer over deze plaats wil lezen, kan op MijnAlicante.nl verder kijken bij ligging en karakter van Salinas, de geschiedenis van Salinas en wonen in Salinas.
Dit artikel is voor het laatst bijgewerkt op 25 juli 2026.