Geschiedenis van Torrevieja

Torrevieja ligt aan de Middellandse Zee in het zuiden van de provincie Alicante en is als stad relatief jong. De geschiedenis van Torrevieja is vooral gevormd door de zoutlagunes van La Mata en Torrevieja, kustverdediging, visserij en zeehandel. Rond 1800 begon de nederzetting snel te groeien, waarna de aardbeving van 1829 een ingrijpende wederopbouw noodzakelijk maakte. In de negentiende en twintigste eeuw volgden havenontwikkeling, spoorwegen, maritieme handel en uiteindelijk de sterke groei door toerisme en internationale vestiging.

Van zoutplaats tot kuststad

Wie vandaag door de straten van Torrevieja loopt, ziet een stad die bruist van leven. Appartementen, pleinen, een levendige boulevard en horeca in allerlei talen geven de plaats een uitgesproken internationaal karakter. Toch begon Torrevieja heel anders. Achter de moderne kuststad schuilt een geschiedenis die nauw verbonden is met zee, zout, visserij en de veerkracht van de inwoners. Het verhaal van Torrevieja is geen geschiedenis van een oude grote stad met een middeleeuws centrum, maar van een relatief jonge plaats die zich in korte tijd ontwikkelde tot een van de bekendste woon- en vakantieplekken van de zuidelijke Costa Blanca.

Juist die relatief jonge geschiedenis maakt Torrevieja interessant. De stad heeft niet de monumentale uitstraling van plaatsen als Orihuela of Elche, maar vertelt wel heel duidelijk hoe de zuidelijke kust van Alicante veranderde door handel, natuur, rampen, toerisme en buitenlandse bewoners. Wie meer algemene informatie over de stad zoekt, vindt die op de pagina informatie over Torrevieja.

Vroege sporen aan de kust

Hoewel Torrevieja als stedelijke nederzetting relatief jong is, begint de menselijke geschiedenis van het huidige gemeentelijke grondgebied veel eerder. In het gebied van La Mata en langs de kust zijn archeologische vondsten gedaan die uit de Romeinse periode stammen. Het gaat onder meer om amforen, ankers, munten en andere resten die aantonen dat deze kust tussen ongeveer de eerste eeuw voor Christus en de derde eeuw na Christus werd gebruikt.

Bij de noordelijke oever van de lagune van La Mata zijn bovendien resten aangetroffen die in verband worden gebracht met zoutwinning en het verwerken van gezouten producten. Over de precieze omvang van deze activiteit en de manier waarop de lagunes in de Romeinse tijd werden geëxploiteerd is minder bekend. Deze vondsten betekenen daarom niet dat er toen al een stad Torrevieja bestond. Ze laten vooral zien dat zee, zout en kustligging al in de oudheid aantrekkelijk waren voor menselijke activiteit.

Ook uit de middeleeuwen zijn sporen binnen het huidige grondgebied bekend. In het gemeentelijke erfgoedregister worden onder meer resten van een versterking en nederzetting bij Cabo Cervera uit de dertiende en veertiende eeuw vermeld. Daarnaast behoren oude kustwerken en kanalen rond La Mata en de zoutlagunes tot de historische laag die voorafgaat aan het ontstaan van de moderne stad.

De geschiedenis van Torrevieja verschilt daarmee van die van steden die rechtstreeks rond een Romeinse of middeleeuwse stadskern zijn doorgegroeid. Oude aanwezigheid is aantoonbaar, maar het huidige stedelijke Torrevieja ontstond pas eeuwen later. Juist de combinatie van een oud gebruikt landschap en een relatief jonge stad is kenmerkend voor het verleden van Torrevieja.

Een toren gaf de naam

Torrevieja dankt haar naam aan een oude wachttoren aan de kust. Die oude toren maakte deel uit van een netwerk van verdedigingstorens langs de kust van het zuidoosten van Spanje. Zulke torens hadden een duidelijke functie: ze moesten de bevolking waarschuwen voor invallen vanaf zee. In vroegere eeuwen werd de kust regelmatig bedreigd door zeerovers en andere aanvallen, waardoor uitkijkposten van groot belang waren. Rond die toren ontstond uiteindelijk de plaats die later Torrevieja zou gaan heten.

De naam Torrevieja betekent letterlijk oude toren. Daarmee draagt de stad haar oorsprong nog altijd in de naam mee, ook al is de oorspronkelijke toren zelf verdwenen. Voor bezoekers en nieuwe bewoners is dat een mooi detail: achter de moderne gebouwen, stranden en woonwijken gaat een kustplaats schuil die ooit vooral draaide om waakzaamheid, zeezicht en bescherming van de bevolking.

De oude Torre Vieja stond niet op zichzelf. Langs dit deel van de kust waren verschillende uitkijk- en verdedigingstorens aanwezig. Ook de historische toren van La Mata en de voorganger van de huidige Torre del Moro maakten deel uit van het kustlandschap waarin toezicht vanaf zee een belangrijke functie had. De kust was open en kwetsbaar en de bewoning bleef lange tijd beperkt.

Toch was Torrevieja lange tijd niet meer dan een kleine nederzetting. Het gebied was wel van belang door de ligging aan zee en de nabijheid van de zoutlagunes, maar als plaats stelde het nog weinig voor. De grote ommekeer kwam pas toen de zoutwinning en de overslag van zout in de haven steeds belangrijker werden. Juist vanaf dat moment begon Torrevieja echt vorm te krijgen als gemeenschap en als economische plaats.

Zout als basis

De geschiedenis van Torrevieja is onlosmakelijk verbonden met het zout. De lagunes van La Mata en Torrevieja waren al langer bekend door hun natuurlijke rijkdom, maar aan het einde van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw kreeg de zoutwinning een veel grotere economische betekenis. De aanleg van opslagplaatsen, laadpunten en verbindingen met de haven zorgde ervoor dat Torrevieja zich begon te ontwikkelen van kleine nederzetting tot een plaats met werk, beweging en toekomst.

Een belangrijk moment kwam in 1766, toen de winning van zout in de lagune van Torrevieja daadwerkelijk op grotere schaal op gang kwam. Tot dan toe speelde vooral de lagune van La Mata een centrale rol. De lagune van Torrevieja bleek echter grote hoeveelheden zout van goede kwaliteit te kunnen leveren, terwijl de nabijgelegen baai gunstige mogelijkheden bood om dat zout op schepen te laden.

De logistiek rond de zoutwinning kreeg vervolgens steeds meer vorm. In 1777 begon de aanleg van het westelijke laadpunt bij de latere Eras de la Sal. Daar kon zout worden opgeslagen en vervolgens met kleinere vaartuigen naar grotere schepen in de baai worden gebracht. Dit historische complex van opslagplaatsen en aanlegplaatsen vormt een van de duidelijkste tastbare verbindingen tussen de moderne stad en de economie waaruit Torrevieja is voortgekomen.

Vanaf het einde van de achttiende eeuw namen ook de mogelijkheden voor handel over grotere afstand toe. Zout uit Torrevieja werd niet alleen binnen Spanje verhandeld, maar bereikte via zeevaart ook buitenlandse havens. Daarmee werd de baai steeds belangrijker en groeide rondom de zoutactiviteiten een bevolking van arbeiders, vissers, schippers en andere mensen die van de zee en de salinas afhankelijk waren.

Het zout werd het economische fundament van Torrevieja. Vanuit de haven werd het naar andere delen van Spanje en later ook naar buitenlandse bestemmingen vervoerd. Die export gaf de plaats een duidelijke functie binnen de regio. Het werk in de zoutvelden was zwaar en vergde veel van de arbeiders, maar zorgde wel voor inkomen en trok mensen aan die zich in de buurt vestigden. Daarmee groeide Torrevieja niet vanuit landbouw of bestuur, maar vooral vanuit arbeid, havenactiviteit en de logistiek rond het zout.

Ook vandaag blijft zout een belangrijk deel van de identiteit van Torrevieja. De zoutbergen en de installaties rond de lagunes horen nog altijd bij het beeld van de stad. Daarmee is het verleden hier niet verdwenen, maar nog steeds zichtbaar aanwezig in het landschap en in het collectieve geheugen van de plaats. Meer over dit landschap staat op de pagina natuur in Torrevieja.

Naast het zout speelde ook de visserij lange tijd een wezenlijke rol. Torrevieja was niet alleen een werkplaats van zoutarbeiders, maar ook een kustplaats waar vissersgezinnen leefden van de zee. De haven was dus niet alleen van belang voor de export van zout, maar ook voor de dagelijkse visvangst en de handel die daarbij hoorde. Juist de combinatie van zout en zee maakte Torrevieja economisch belangrijker dan de omvang van de nederzetting aanvankelijk deed vermoeden.

Torrevieja ontstaat als plaats

In de laatste decennia van de achttiende eeuw bevond zich rond de Torre Vieja al een kleine gemeenschap van vissers. Zij woonden aanvankelijk in eenvoudige onderkomens in de buurt van de kust. De groeiende betekenis van de zoutwinning maakte een permanentere nederzetting steeds logischer. Arbeid in de salinas, visserij en het laden van goederen brachten activiteiten samen op de plek waar later het centrum van Torrevieja zou ontstaan.

De administratieve stichting van Torrevieja in 1803 geldt als een belangrijk moment in het ontstaan van de huidige plaats. De nederzetting kreeg daarmee een duidelijker bestuurlijk karakter. Het was nog een kleine gemeenschap, sterk afhankelijk van de koninklijke zoutwinning en de zee, maar de basis voor verdere groei was gelegd.

Daarmee verschilt Torrevieja duidelijk van veel andere gemeenten in de provincie Alicante. De plaats ontstond niet rond een middeleeuwse kerk, een adellijk kasteel of een oud landbouwdorp. Het economische motief was vanaf het begin uitzonderlijk duidelijk: zout moest worden gewonnen, opgeslagen en verscheept. Rond die activiteit ontstond de bevolking die uiteindelijk van Torrevieja een stad zou maken.

Aardbeving en wederopbouw

Een beslissend moment in de geschiedenis van Torrevieja was de zware aardbeving van 21 maart 1829. Die ramp trof grote delen van de Vega Baja, de laaggelegen zuidelijke streek rond de rivier Segura, en ook Torrevieja werd zwaar beschadigd. Veel gebouwen raakten verwoest of ernstig beschadigd en de oude toren, waar de plaats haar naam aan dankte, verkeerde daarna in zo slechte staat dat zij later werd afgebroken. Voor de inwoners was dit een harde klap, maar tegelijk markeerde de ramp een nieuw begin.

De aardbeving van 1829 behoort tot de zwaarste historische aardbevingen die in het zuidoosten van Spanje zijn gedocumenteerd. Niet alleen Torrevieja, maar ook verschillende andere plaatsen in de Vega Baja werden zwaar getroffen. Voor een jonge nederzetting die nog maar enkele decennia bezig was zich als plaats te ontwikkelen, waren de gevolgen bijzonder ingrijpend.

Na de aardbeving werd Torrevieja opnieuw opgebouwd. Daarbij kreeg de plaats een meer planmatige structuur, met bredere straten en een duidelijker stedelijke opzet dan voorheen. Dat rasterachtige patroon is in delen van het centrum nog steeds herkenbaar. De wederopbouw gaf Torrevieja niet alleen nieuwe gebouwen, maar ook een steviger basis om verder te groeien als haven- en zoutplaats. Juist daardoor is de aardbeving van 1829 niet alleen een verhaal van vernieling, maar ook van herstart en stedelijke ontwikkeling.

Bij de wederopbouw werd bewust rekening gehouden met de lessen van de ramp. In de getroffen plaatsen van de Vega Baja kregen bredere en rechtere straten, lagere bebouwing en open ruimten meer aandacht. Het nieuwe Torrevieja werd daardoor anders van opzet dan de kleine nederzetting die vóór de aardbeving rond de kust was gegroeid.

Ook religieuze gebouwen moesten opnieuw worden opgebouwd. De voorganger van de huidige kerk van de Inmaculada Concepción werd eveneens door de aardbeving getroffen. De latere kerk kreeg in de negentiende eeuw haar huidige vorm en werd uiteindelijk in 1880 voltooid, terwijl de torens aan het begin van de twintigste eeuw werden afgewerkt.

De ramp leeft nog steeds voort in het historische bewustzijn van Torrevieja en de omliggende gemeenten. De zuidelijke Costa Blanca ligt in een gebied waar aardbevingen kunnen voorkomen, en juist de herinnering aan 1829 maakt duidelijk hoe kwetsbaar de streek in het verleden is geweest. Voor de stad zelf werd de wederopbouw echter ook een keerpunt. Torrevieja kreeg een nieuw stratenpatroon, een duidelijker dorpskern en meer ruimte om verder te groeien.

Van werkplaats naar havenstad

In de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw bleef Torrevieja in de eerste plaats een plaats van arbeid en havenactiviteit. De zoutindustrie bleef belangrijk en de visserij hield haar plaats binnen het lokale leven. De haven groeide uit tot een essentieel onderdeel van de stad en ook de maritieme cultuur liet sporen na. Torrevieja werd bijvoorbeeld bekend door haar band met de habanera, een melancholisch muziekgenre dat via zeevaarders en handelscontacten met Cuba zijn weg vond naar de stad en er later uitgroeide tot een belangrijk cultureel kenmerk.

De zeeverbindingen werden in de negentiende eeuw steeds omvangrijker. Naast zout werden vanuit Torrevieja en de omgeving ook andere goederen verscheept. De stad onderhield handelscontacten met havens rond de Middellandse Zee en met gebieden aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Vooral Cuba en Puerto Rico kregen een bijzondere plaats in de maritieme geschiedenis van Torrevieja.

De plaats ontwikkelde daarnaast een eigen vloot van zeilschepen en lokale scheepsbouw. Rond het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw beleefde die zeilvaart een belangrijke periode. Schepen uit Torrevieja voeren langs de Spaanse kust, naar andere mediterrane havens en over langere afstanden. Voor veel families betekende de zee niet alleen visserij, maar een bestaan dat soms maandenlang buiten Torrevieja werd doorgebracht.

Spoorweg veranderde de verbindingen

Een belangrijk nieuw hoofdstuk begon in 1884, toen de spoorverbinding tussen Albatera en Torrevieja werd geopend. De lijn sloot aan op de spoorroute tussen Alicante en Murcia en gaf de kustplaats een veel betere verbinding met het achterland. Goederen konden gemakkelijker worden aan- en afgevoerd en ook reizigers kregen een eenvoudiger toegang tot Torrevieja.

De spoorlijn was niet alleen belangrijk voor de traditionele economie. Zij speelde ook een rol bij een vroege vorm van zomertoerisme. Bewoners uit het binnenland van de Vega Baja en Murcia konden gemakkelijker naar de kust reizen om er de stranden en badvoorzieningen te bezoeken. Daarmee ontstond al vóór het massatoerisme van de tweede helft van de twintigste eeuw een recreatieve functie die later veel groter zou worden.

Het spoor bleef vervolgens nauw verbonden met de zoutindustrie. In de twintigste eeuw werd het goederenvervoer van zout een belangrijke functie van de lijn. De spoorverbinding verloor uiteindelijk haar passagiersfunctie en werd later volledig gesloten, maar het oude tracé vormt nog altijd een herkenbaar onderdeel van het landschap rond Torrevieja.

Haven en handel groeien

Ook de haveninfrastructuur veranderde. De historische Eras de la Sal bleven lange tijd essentieel voor het laden van zout. Daarnaast ontstonden andere aanlegplaatsen voor vis en goederen. Het in de late negentiende eeuw aangelegde Muelle Mínguez speelde bijvoorbeeld een rol bij het laden en lossen van goederen die niet via de specifieke zoutinstallaties werden afgehandeld.

In de jaren vijftig van de twintigste eeuw kreeg de haven opnieuw een grote impuls. De aanleg van nieuwe havenvoorzieningen en een modernere zoutpier maakte verdere schaalvergroting bij de zoutwinning en export mogelijk. De traditionele manier waarbij zout via kleinere boten naar verder uit de kust liggende schepen werd gebracht, maakte daarmee steeds meer plaats voor modernere overslag.

Dat laat zien dat Torrevieja niet alleen leefde van arbeid, maar ook van uitwisseling. Scheepvaart en havenverkeer brachten economische activiteit, maar ook ideeën, muziek en internationale contacten. Het karakter van de stad werd daardoor al vroeg mede gevormd door wat van buiten kwam. Die openheid naar zee en naar andere landen is iets wat Torrevieja later, in de toeristische periode, opnieuw zou kenmerken.

Habanera uit het zeeverleden

De habanera is tegenwoordig nog altijd zichtbaar in de culturele identiteit van Torrevieja. De stad organiseert al jarenlang een internationaal koor- en habanerafestival, waarmee de band tussen zeevaart, muziek en herinnering levend blijft. Voor wie Torrevieja alleen kent van stranden en appartementen, is dat een waardevolle verdieping: de stad heeft een muzikale traditie die rechtstreeks samenhangt met haar maritieme verleden.

De oorsprong van die band ligt in het handelsverkeer met Cuba. Zeelieden uit Torrevieja kwamen tijdens lange reizen in aanraking met de habanera en namen deze muziek mee terug naar huis. De liederen kregen een vaste plaats in de lokale gemeenschap en werden onderdeel van een cultuur waarin afscheid, terugkeer, zeevaart en verre bestemmingen herkenbare thema’s waren.

In 1955 werd voor het eerst het Certamen Internacional de Habaneras y Polifonía georganiseerd. Het festival gaf een bestaande lokale zangtraditie een formeel podium en groeide uit tot een belangrijk onderdeel van de culturele identiteit van Torrevieja. Zo bleef een muziekstijl die via de negentiende-eeuwse scheepvaart naar de stad kwam ook bestaan nadat de oude zeilvaart en trans-Atlantische handelsroutes hun economische betekenis verloren.

De opkomst van toerisme

In de tweede helft van de twintigste eeuw veranderde Torrevieja ingrijpend. Net als veel andere plaatsen aan de Spaanse kust profiteerde de stad van de opkomst van het massatoerisme. Vanaf de jaren zestig en zeventig ontdekten steeds meer bezoekers de stranden, het klimaat en de ruimte van de zuidelijke Costa Blanca. Eerst kwamen vooral Spaanse vakantiegangers, later volgden in toenemende mate Britten, Duitsers, Scandinaviërs, Nederlanders, Belgen en andere Europeanen.

Tot rond 1960 rustte de lokale economie nog sterk op drie traditionele pijlers: zoutwinning, visserij en scheepvaart. Daarna verschoof het economische zwaartepunt in hoog tempo. Toerisme en vooral de bouw van woningen voor vakantiegangers en nieuwe bewoners werden steeds belangrijker. Daarmee begon een van de grootste veranderingen uit de geschiedenis van Torrevieja.

Met die groei veranderde ook het uiterlijk van Torrevieja. Er verrezen appartementen, nieuwe woonwijken, boulevards en toeristische voorzieningen. Wat ooit vooral een plaats van zout en visserij was, werd steeds meer een badplaats en woonstad voor een internationaal publiek. Dat proces verliep snel en ingrijpend. Wie vandaag naar het stadsbeeld kijkt, ziet daarvan de duidelijke gevolgen: Torrevieja is in veel opzichten een moderne kuststad geworden waarvan een groot deel van de identiteit samenhangt met toerisme, migratie en seizoensbewoning.

De bebouwing breidde zich niet alleen rond het oude centrum uit. Ook langs de kust en rondom bestaande landelijke en natuurlijke zones ontstonden nieuwe woongebieden. La Mata, Los Balcones, El Chaparral, La Siesta, Aguas Nuevas en andere delen van de gemeente kregen door deze ontwikkeling steeds meer inwoners en woningen. Het historische verschil tussen de compacte zout- en havenplaats en de veel grotere moderne gemeente werd daardoor steeds duidelijker.

Die groei bracht kansen, maar ook nieuwe vraagstukken. Woningbouw, verkeer, voorzieningen, watergebruik en drukte in het hoogseizoen gingen een steeds grotere rol spelen. Tegelijk zorgde de komst van buitenlandse bewoners voor een heel eigen sociaal landschap. Torrevieja werd een stad waar Spaanse families, toeristen, overwinteraars en permanente buitenlandse bewoners naast elkaar gingen leven. Dat internationale karakter is inmiddels een van de meest herkenbare kenmerken van de stad.

Historisch gezien betekende deze omslag meer dan alleen de komst van toeristen. Torrevieja veranderde van een gespecialiseerde kustplaats, waar veel gezinnen rechtstreeks afhankelijk waren van zout, scheepvaart en visserij, in een veel bredere diensteneconomie. Bouw, handel, horeca, vastgoed en dienstverlening gingen werk en bevolkingsgroei steeds sterker bepalen.

Internationale stad aan zee

Torrevieja is tegenwoordig een stad waar geschiedenis en modern leven naast elkaar bestaan. De zoutwinning is nog steeds belangrijk voor de identiteit van de plaats, maar het toerisme en het wonen aan de kust bepalen nu veel sterker het dagelijks beeld. Dat zie je in de mix van bewoners, in de horeca, in de woningbouw en in de vele talen die op straat te horen zijn. De stad heeft zich ontwikkeld tot een van de meest internationale plekken aan de Costa Blanca.

Toch blijft het verleden zichtbaar. Niet alleen in de zoutlagunes en de haven, maar ook in de verhalen van de stad, in de band met de zee en in de manier waarop Torrevieja zich telkens opnieuw heeft uitgevonden. Van kleine zoutplaats aan de kust groeide zij uit tot een stad met een heel eigen karakter, gevormd door arbeid, rampspoed, herstel en internationale aantrekkingskracht.

De Eras de la Sal vormen daarvan een van de duidelijkste voorbeelden. Wat ooit een praktische installatie was voor de opslag en verscheping van zout, kreeg later ook een culturele betekenis. Het historische havencomplex herinnert aan de arbeiders en schepen die de economie van Torrevieja eeuwenlang bepaalden en werd bovendien een plek die sterk verbonden raakte met de habaneratraditie.

Ook het oude stratenpatroon van het centrum, de Inmaculada Concepción, de haven en verschillende resten van historische zout- en kustwerken vertellen delen van hetzelfde verhaal. Torrevieja bezit geen groot middeleeuws stadscentrum, maar dat betekent niet dat er geen historisch erfgoed is. Het erfgoed ligt hier vooral in de relatie tussen landschap, arbeid, techniek, zeevaart en de wederopbouw van de stad.

Voor Nederlanders en Belgen die naar de stad kijken als mogelijke woonplaats, is die geschiedenis nuttig om te kennen. Torrevieja is niet zomaar een badplaats die toevallig populair werd. De stad is gevormd door een lange relatie met zout, zee en migratie. Daardoor voelt zij op veel plekken minder traditioneel Spaans aan dan sommige andere plaatsen in Alicante, maar juist toegankelijker voor mensen die een internationale omgeving zoeken. Meer over het dagelijks wonen in de stad staat op de pagina wonen in Torrevieja.

Verleden blijft voelbaar

Voor wie vandaag Torrevieja bezoekt of er woont, is die geschiedenis nog altijd merkbaar. Achter de moderne gebouwen en de levendige boulevard ligt een plaats die haar ontstaan dankt aan een oude toren, haar groei aan het zout en haar veerkracht aan de heropbouw na een zware ramp. Dat maakt Torrevieja meer dan alleen een zonbestemming. Het is ook een stad met een duidelijk verhaal, waarin natuur, economie en menselijk doorzettingsvermogen steeds weer samenkomen.

Juist daardoor blijft de geschiedenis van Torrevieja interessant. Niet omdat de stad de oudste of meest monumentale van de regio is, maar omdat zij zo duidelijk laat zien hoe een plaats in betrekkelijk korte tijd volledig van karakter kan veranderen. Van vissers- en zoutgemeenschap naar internationale kuststad: in Torrevieja is dat verleden nog altijd voelbaar, elke dag opnieuw.

Wie door Torrevieja wandelt, ziet misschien vooral winkels, terrassen, stranden en appartementen. Maar wie beter kijkt, ziet ook de sporen van zoutarbeiders, vissers, zeevaarders, wederopbouwers en nieuwe bewoners uit heel Europa. Die lagen maken Torrevieja menselijk en herkenbaar. Het is een stad die telkens opnieuw moest meebewegen met de tijd, en juist daarin ligt haar kracht.

De geschiedenis van Torrevieja kan daardoor worden gelezen als een opeenvolging van duidelijke omslagen. Eerst was er het kustlandschap met zoutlagunes, oude routes en verdedigingstorens. Daarna ontstond rond zoutwinning, visserij en de Torre Vieja een permanente nederzetting. De aardbeving van 1829 dwong die jonge plaats om vrijwel opnieuw te beginnen. Haven, scheepvaart en spoorlijn maakten verdere groei mogelijk, waarna toerisme en internationale migratie in de twintigste eeuw opnieuw het karakter van de stad veranderden.

Die veranderingen verklaren waarom het huidige Torrevieja tegelijk oud en jong kan aanvoelen. De stedelijke bebouwing is voor een groot deel modern, maar de reden waarom hier überhaupt een stad ontstond ligt nog altijd zichtbaar aan de rand ervan: de twee zoutlagunes en de Middellandse Zee. Zout en zee vormen daarmee niet alleen het decor van Torrevieja, maar de historische basis waarop de stad is gebouwd.

Dit artikel is voor het laatst bijgewerkt op 27 oktober 2026.