Persoonlijk

En dan is het alweer maart, over een paar dagen zitten we al een half jaar hier en eigenlijk hebben we nog geen minuut spijt gehad. Volgens de mensen die hier al langer wonen was het de slechtste winter in 25 jaar en we hebben inderdaad af en toe flink wat wind en regen gezien, maar nog steeds voelt het leven een stuk relaxter dan in Nederland. Dankzij de hulp van Maarten Claessens hebben we inmiddels zonnepanelen aan drie kanten van ons huis liggen, heel prettig om te merken hoe fijn en snel hij dat voor ons voor elkaar heeft gekregen met al het papierwerk er omheen.

Over een paar weken is het zover. Officieel weg uit België. Einde vast contract van mijn werk. Einde huurcontract. Verblijfsvergunning inleveren.
Ik merk bij mezelf dat het niet zo makkelijk en vanzelfsprekend is. Dit heb ik in vorige blogs ook al laten doorschemeren. 
Hoe heerlijk het hier in Spanje ook is, onze nieuwe start samen, ons huis de omgeving etc ; dat andere gevoel sluimert steeds op de achtergrond. En ook de kinderen, nog steeds voelt het erg onnatuurlijk.
Zal dat gevoel een keer anders worden? Of zal dit zo blijven zolang ik in Spanje woon? Is het iets waarmee ik leer leven? Waarom heb ik dat? 

Iedere week ben ik wel een momentje op het strand te vinden. Soms alleen, soms met z’n twee en soms met ons bezoek. En altijd zijn er wel n paar mensen in het water maar vooral zijn er aantallen die in bikini liggen te zonnen. Vitamine D opslurpen ; als je dat zo zegt.

En dat in oktober, november, december, januari ….

De maand januari is alweer bijna voorbij en het voelt alsof we hier al jaren wonen. Alle mensen die hier wonen zijn met dezelfde gedachte deze kant op gekomen en willen zich niet meer zo druk maken over kleine dingen en vooral genieten, dus de hele vibe voelt hier anders dan in Nederland en België. We wonen op een heerlijk rustig plekje en toch dichtbij alle levendigheid om een fijn sociaal leven op te bouwen.

Voor de tweede keer in korte tijd hebben we een paar dagen vrienden hier die over zijn gekomen. Heerlijk om samen dingen te doen en ook fijn om te zien hoe zij zelf leuke dingen in de omgeving vinden om te doen en genieten om even uit het winterweer van Nederland weg te zijn en even de sleur te doorbreken. Al die gelukkige mensen om ons heen maken ons ook steeds weer vrolijk gestemd.

Emigreren gaat niet moeiteloos.

Er gebeuren van die dingen die je niet verwacht. Gisteren mijn eerste aanrijding gehad toen ik onze oprit afreed. We wonen in een doodlopende straat en de buren die op het einde wonen rijden meestal achteruit de straat uit. Zo gebeurde het in een seconde van niet opletten en botsten we tegen elkaar. Ik stond op het moment dat het gebeurde stil dus het was geen heel harde klap maar toch genoeg om een flinke deuk achter te laten op de achterkant van m’n auto en een kapot achterlicht en scheur in de bumper. Zucht.. wat een geregel weer. Alweer kosten.

Het is alweer even geleden dat ik een blogje schreef, het valt niet mee om elke week iets nieuws te schrijven dus ik heb besloten de blogjes wat minder vaak te schrijven. Alhoewel kerst nooit zo mijn feest is geweest (ik ben niet zo van de sociale verplichtingen of van langdurige eetpartijen), is het toch wennen om de eerste decembermaand zonder familie mee te maken. In deze dagen mis je de familie en vrienden nog wat meer dan de rest van het jaar en laten we eerlijk zijn, dat is tot nu toe de enige downside aan ons heerlijke avontuur.

In mijn vorige  blogs had ik het al vaker over mijn emoties. Ik ben een gevoelsmens en hoogsensitief, dus ervaar ik alles ook heel intens. Het delen ervan helpt mij en wie weet roept het herkenning op alsook erkenning bij de ander. Ons leven bestaat nu eenmaal uit ervaringen opdoen en delen. Ons verhaal delen is er een van.

Lees meer: Rollercoasters..